Ik had gehoopt in deze last post weer foto’s te kunnen uploaden. Helaas, de techniek hier in Spanje laat zeer te wensen over. Zeker als de foto’s 4 of 5 mb groot zijn. Snel internet bestaat niet. Deze pc heeft geen comprimeerprogramma en het uploaden van 5 mb (per foto) over een 56kb telefoonlijn duurt erg lang. Ben al 45 minuten bezig om eea voor elkaar te krijgen maar helaas.

De reis is ten einde. Wat rest zijn een paar dagen in Santiago en omgeving (Lugo e/o Finisterre). Vanavond gaan we met Frans en Lia eten. Ben benieuwd of dat nog een staartje krijgt. Het weer is hier matig en Arjan ligt in bed. Koortsig. Ik ben ook nog niet helemaal de oude maar dat komt wel weer. Vanochtend om 12.00 naar de mis geweest. Was lang geleden. Veel volk op het altaar en veel in de kerk. Mooie rode gewaden en uiteraard hèt wierookvat. Dat giert door de kerk. Met z’n zevenen trekken de broeders aan een dik touw en daar gaat het vat. Op en neer. Je denkt dat het door het kerkplafond zo naar buiten zwiert, maar dat gebeurt niet. De beveilingingsambtenaar is in de buurt voor geval het wel gebeurt.

Ik maak een video.

Wat rest is dank uit te spreken aan iedereen die aan het kunnen maken van deze resi een bijdrage heeft geleverd. Ietje die me 5 weken liet gaan, Arjan die me 5 weken aan zijn zijde had. Meestal zonder problemen. Soms een kleine irriatatie. We fietsen totaal verschillend en hebben ook een andere kijk op de route en hoe die te volgen. Ik kan gerust een afslag missen, via een omweg in Rabanal (of waar dan ook) aankomen. Arjan is veel secuurder. Hij volgt de routebeschrijving van regel naar regel. Ik niet en dat gaat dus wel eens mis.
Het model was: we spreken af dat we elkaar weer zien in plaatsje X. Bij de kerk, aan het begin of bij de brug. Blijken er twee bruggen te zijn. Ik roep van brug A naar brug B (waar ik Arjan zie fietsen) dat ik op brug A sta. Hij hoort en ziet me niet.
Of Arjan zit aan het begin van het dorp in cafe Y te wachten en ik in een ander begin van hetzelfde dorp in cafe Z. Beiden denken we dat dit gat maar 1 toegangsweg heeft en dat de ander

dus wel voorbij moét komen. Arjan heeft gezien dat ik weer eens een alternatieve route heb gekozen (en dus 10 km om rijdt) en calculeert dat mijn sneller fietsen weg moet vallen tegen de omweg. Waar blijft die gozer?? Ik sta met Jaap Willemse bij cafe Z te buurten en rpet vrolijk dat Arjan zo wel zal komen. Niet wetend dat ik 10 km ben omgereden. Er was maar 1 weg, de afslagen heb ik nooit gezien resp. gewoon genegeerd. Dan is er altijd nog de telefoon procedure. Waar ben jij? Ik zit al een half uur op jou te wachten? O, ja? Waar dan. In cafe ‘ De dolle hond’ (cafe Y dus) Nou ja we vinden elkaar dan toch wel weer.

En verder dank aan Bart, Thijs, Stijn, Marieke, Ineke en Monique voor de fijne telefoongesprekken en sms jes.
En aan Ellis en Diny. Vooral voor het gezellig bijkletsen.

Dit was het folks.
Het was een enorme ervaring en een prachtige tocht. Eigenlijk (vrijwel) geen enkel punt wat beter kan/kon. Tot zondag !!!

Er komt nog een post (vandaag of morgen) met meer tekst en foto´s

In totaal staat er ruim 2600 km op mijn teller. Toch wel een heel eind!

We moeten om half elf binnen zijn. Dat lukt deze keer aardig.

de rivier de Mino. Een brede rivier waar je vanuit de campoing op kan varen. We ontmoeten Jaap Willemse weer en we eten met een groepje pelgrims in het goede camping restaurant. En uiteraard wordt er flink wijn gedronken. Voor en tijdens het eten. Geen pelgrim kan zonder wijn.

Deze pc is supertraag, dus een korte post. Vandaag de O’Cebreiro beklommen. Uren omhoog en in mum van tijd naar beneden. Omhoog soms lange tijd met 5 km per uur; naar beneden met ruim 60 km per uur. (max. anders denkt iedereen dat ik gek ben)

Het was erg mooi weer. Prachtige uitzichten. Fantastische ontmoetingen. Zoals met een spanjaard uit Valencia die Timateo heet. Ik zei dat ik Sanmateo heette. Ze waren met z’n drieen en lagen allemaal in een deuk. Daar werd pils op gedronken. Eigenlijk moest ik aanschuiven voor de maaltijd en een borrel, maar Arjan zat op mij te wachten. Ik nam hartelijk afscheid.

Dat was het deze keer. (Thijs en Ineke, wat hebben jullie geluk gehad)

Iedereen dank voor de reacties. Ik denk dat nu mijn werkplek, stoel en wat al meer weg is (volgens DJJ) vanwege het ‘nieuwe werken’ ik net zo goed niet meer kan komen.

We zitten dus in Ponferrada. In een refugio. Hebben we meer gehad, oa een heel mooie in een oud monasterio. Zien er allemaal prima uit. De Camino wordt of is big business. Kosten varieren van 5 euro tot 8 euro pp pn. We zijn over de Cruz de Ferro. De hoogste top in de Camino, waar een grote berg stenen bij een houten paal met een kruis erop ligt. Nu ligt er ook mijn steen bij. Best emotioneel moment, vanwege de bijzonderheid van de steen. Ik laat de details achterwege, die zijn prive.

Op de top was ook de man uit Akersloot. Die heeft Jan en Rense gesproken in zd Frankrijk. De groeten van hem aan Jan en Rense. We spraken hem al eerder en dus was er al snel weer een gesprek. Net zoals met tal van andere Camino gangers (per fiets) die je soms weer niet en dan weer wel ziet. Hey amigo, is het dan. Hoe gaat het? In deze refugio ontmoette ik ook een drietal in het wild levende Rabobank klanten. Ze fietsten ons onderweg voorbij en riepen iets over het mooie uitzicht. Mooier dan de Posbank. (ze wonen in Renkum en Wageningen). Ik verstond uiteraard wat anders en riep dat ze in mijn nabijheid niet over de Pos(t)bank moeten beginnen. Hier kwamen ze er op terug. Het komt er kort gezegd op neer dat Guus Maas als de sodemieter de rente op spaarrekeningen moet verhogen want anders loopt er wel 10.000 euro kapitaal weg. Maud, wil je dat even aan Guus doorgeven?

Beneden zit een meisje gitaar te tokkelen. Erg sfeervol. Verder is het warm, erg warm.

Met mijn verkoudheid annex keel ontsteking is geen goede omstandigheid voor een beklimming als vandaag. Go on, roepen ze dan vanaf de zijkant. Amehoela, mooi kletsen hebben jullie.

Morgen zelfde laken een pak. Na  een lange afdaling (van 1500 mtr naar 500 mtr) is het morgen weer bergop. Naar 1400 mtr. De O’Cebreiro. De laatste grote bergetappe. Ik ga zometeen wat rusten om conditie op de bouwen. De groeten aan iedereen, morgen zijn we hopelijk in Sarria.

Anyway, zoals een collega in dit soort situaties pleegt te zeggen. In zit in Astorga te snotteren achter deze pc. Ben verkouden geworden resp. licht keelontsteking. Maar het zoute gorgelwater (van Diny), de supersterke drank (soort grapa) van de camping-kroegbaas gisteren en de zuigtabletten van 2 Pharmacia´s doen hun werk. Gaat langzaam beter. Is wel lastig, nu er 2 klimmen op het programma staan. Naar Cruz del Ferro en de O’Cebreiro. Maar we gaan morgen ons best doen.

Tussen Burgos en Astorga is  het vlak. Dus we kunnen kilometers maken zonder dat we er erg in hebben. Als we tenminste niet verkeerd rijden resp. de uitweg uit Burgos weten te vinden. En niet in een gehucht belanden waar de wereld en vooral de weg echt ophoudt. We rijden stukken over de echte Camino. Een regelrechte aanslag op onze fietsen en vooral de spaken en de banden. We horen allerlei horrorverhalen.  Verder is het landschap vooral saai.

In Mansilla de las Mulos houden we een uitstapjes dag. Dat komt maar voor de helft tot zijn recht. We bezoeken in de ochtend 2 monasterio´s (waar we even heen en terug 40 km voor rijden). In de middag ga ik onder zeil. Probeer mijn keel tot bedaren te brengen met tabletten en rust.

Er zijn nog meer problemen. Het belangrijkste is dat ik de gevolgen van de chaos theorie aan den lijve ervaar. Op 2 verschillende momenten. Bij het opzetten van de tent zitten altijd die &%$·$% scheerlijnen in de war (censuur van de bond tegen het vloeken). En ‘s morgens kijk ik in mijn tentje rond en het kan niet anders: zo ziet de chaostheorie er uit.

Zoals op de navolgende post is te zien heeft Arjan gekookt. Kip met mais, pasta, paprika, erwten, champignons. Ja, ja waar zo’n Camino al niet goed voor is. We krijgen wijn van Fransen uit Nantes. Er staat ook een nederlands echtpaar met 1 zoon (18?) . Echt zo’n gezellig Hollands stel. Ze eten op nederlandse tijd en spenderen de avond door woordeloos te zitten lezen of puzzels op te lossen. Ze zitten dan liefst met de rug naar elkaar. Wij eten de 2e dag in Mansilla kip van de campingbaas. Lekker. Hij hoort mij hoesten en ik krijg een fikse scheut grapa in de koffie.

Nu stop ik. Ik ga Arjan zoeken, gebeurt over en weer wel eens meer. Want we gaan eten in Astorga. Niet in Rabanal. Dat was voor mij te ver vandaag. En behalve met mijn verkoudheid kamp ik weer (!!!) met een kapot luchtbed. Snap er niks van. Ik moet elke nacht 3 keer bijvullen. Het luchtbed (koop nooit een Camping gaz luchtbed) dat ik heb meegenomen heb ik in st Jean vervangen door een soortgelijk ander. Dat was de 1e dag al kapot. Loopt langzaam leeg. Loopt nu snel leeg. Vandaar vandaag in een hostal. Ziet er erg goed uit. Lekker goed slapen vannacht en morgen de meegenomen steen neerleggen bij het kruis op de Cruz de Ferro. Zoals alle Camino-gangers doen.

We vertrokken uit het bischoppelijk seminarie in Pamplona. Even ontbijt in de stad en dan verder. Korte rit vandaag. Rond het middaguur waren we in Puente (brug) de la Reina ( vd Koningin). Een van de attracties van deze reis. St Jacob had goed voor ons gezorgd. Bij de Alberge waar we onze tent konden opzetten lagen 2 cerubijnen in het gras te zonnen. Ik meende dat ze er voor ons lagen maar nadat we ´s middags uit het dorp terug waren, waren de engeltjes gevlogen. We deden onze was. Want na de vreselijke rit (nat en koud) over de col in de Pyreneeen was alles vochtig of nat. In elk geval geurden onze spullen naar pelgrimsparfum. Het weer was prima. Zo´n 28 graden. (2 foto´s: cerubijnen en brug)

De dag daarna een lange en warme tocht van Puente la Reina naar Nájera. Onderweg in Viana ontmoetten we Frans en Lia weer eens. Zij gingen ook naar Nájera. Erg mooi plaatsje aan een rivier en de camping op loopafstand van het centrum. We hebben er heerlijk gedineerd (zie foto volgende post).
dat mocht wel na ruim 100 km in de hitte.

De dag erop een korte rit naar Belogrado. Eerst bezochten we het Monasterio van Nájera (zeer de moeite waard) en onderweg nog deden we het Monasterio van Yuso en Suso aan. We waren op tijd voor de rondleiding: Prachtig. Originele boeken uit het scriptorium. Afmeting: dik 20 cm. Hoog 80 cm; breed 60 cm. Elk boek woog wel 10 kg. Verder naar santo domingo de la Calzada. Onderweg ontmoetten we 2 Italianen. Ze zetten koffie voor ons in zo´n typisch italiaans koffiepotje en we kletsten over Toscana. Volgens een van hen was Livorno de mooiste stad: dat bestreed ik. Ik ben fan van Siena. Het gesprek ging in een mix van italiaans en engels (van beide kanten) . Zie foto. Ik heb hun e-mailadres en zal de foto tzt opsturen.

In Belogrado sliepen we in een alberge in het centrum. Niet druk en erg mooi. Pelrgimsdiner in de alberge met drie fransen en 2 australiers. Voertalen waren dus frans en engels. Wij tolkten tussen de fransen en de australiers.

Onderweg in santo domingo nog 2 duitsers gesproken voor het Parador in Santo domingo. We spraken en ook al in Yuso en Suso en de dag erop spraken we hen weer in Burgos. Geen pelgrims. Ze doen Spanje per auto.

Vanuit Belogrado naar Burgos. Over een col van 1150 mtr. Veel water drinken. Het was ruim boven de 30 graden. In Burgos een hostel gevonden. Erg simpel maar het is prima. Onze fietsen naar de 2e etage gesjouwd waar we ook slapen. ´s Avonds keek Arjan voetbal en ik bekeek de stad. Typisch spaans. Overal mensen. We ontmoetten Lia en Frans weer. Zij staan op de camping (zie ook foto van hun tentje in Nájera) Arjan was gids. Hij kent de stad en leest -met Lia en Frans- de kaart (foto in volgende post).

Ik maak foto van de kathedraal, verlicht. Veel mensen op straat. Om 11.00 uur is het nog ruim 20 graden. Ik bel Ellis en Ietje.

Vandaag rustdag. Morgen een tocht van ruim 80 km. En de dag erna naar een plaatsje nét voor Léon. De dag daarna is een tripjes dag. We gaan dan vanuit de camping naar een Monasterio ten oosten van Léon (erg bekend) en ´s middags naar de stad Léon.

Daarna verder richting de Cruz de Ferro, op 1530 mtr. Daarna dalen en vervolgens over de O´Cebreiro. Ruim 1400 mtr. Als we dat gehad hebben komt Santiago in zicht.

De volgende post zal pas weer in Léon worden geschreven (als dat daar kan). Even geduld dus.

Ik stop nu. Het is tijd voor siesta; buiten is het weer ruim boven de 30 graden…..

In deze post alleen foto´s. Internet is in <spanje nog geen gemeengoed en deze pc heeft allerlei kuren. Daarom in deze post alleen foto´s . De tekst staat in de post hiervoor